BERLIJN

LET’S START IN STYLE, LET’S DANCE FOR A WHILE

ALPHAVILLE – FOREVER YOUNG (….)

2006

Ik bezocht Berlijn voor het eerst tijdens een studieproject. Ik studeerde destijds Hogere Europese Beroepen Opleiding (HEBO) aan de Haagse Hogeschool. Als traktatie voor onze effort gingen we op trip naar Potsdam en Berlijn.

Het was een gevoel dat me overviel, toen we daar uit de trein stapte. Ik wilde het ooit van dichtbij beleven.

2012

Het jaar dat we op vakantie gingen naar Berlijn. We wonnen een reis via Facebook, plakten er nog een dagje aan en genoten van de stad. Ja, de liefde was er nog steeds.

2014

Afgestudeerd in oktober 2013, besloot ik over de grens te gaan solliciteren. Ik had een sollicitatie bij Stylight in München lopen, en een bij de gemeente Haarlem: stadsambassadrice van Haarlem in de Duitse stad Osnabrück. De tweede optie reageerde sneller en ik zat al in het eindproces voordat ik het wist. Ik zie mezelf nog op de bank in Haarlem zitten, toen de email van Stylight binnenkwam dat ik ook op gesprek mocht in München. Uit plichtsbesef en verantwoordelijkheidsgevoel “ze hebben alles al voor me geregeld” koos ik, met pijn in mijn hart, voor Osnabrück.

WELCOME TO YOUR LIFE, THERE’S NO TURNING BACK

TEARS FOR FEARS – EVERYBODY WANTS TO RULE THE WORLD (—-)

Achteraf voel ik dat dit zo had moeten zijn, anders was ik niet of pas vele jaren later, in Berlijn terechtgekomen.

In Osnabrück werd ik namelijk ziek en moest ik terug naar Nederland na 3 maanden. Ik besloot right then and there om een Duitstalige functie in Nederland te gaan zoeken. Echter, kruipt het bloed waar het niet gaan kan en zodoende verhuisde ik in juli 2014 naar Berlijn. Eerst om de wateren daar te testen, ik had maar een kamer voor een maand, dus moest direct weer op zoek, maar het leek vanzelf te gaan, zo te hebben moeten zijn. Ik redde mezelf prima en toen na een maand mijn relatie in Nederland strandde, voelde het voor mij definitief: mijn plekkie is in Berlijn.

Helaas was die euforie van korte duur, toen in september mijn vader ernstig ziek werd. Op 23 november 2014 overleed hij – kanker is een smerige rotziekte.

NO MERCY FOR THE SOLDIER, NO MERCY FOR THE KING

RACOON – NO MERCY (—-)

De maanden erna zat ik in zak en as, niet in staat om fatsoenlijk te functioneren, laat staan te werken.

2015

Ik weet nog steeds niet hoe ik het gedaan heb, maar in februari 2015 startte ik bij Zalando als fulltime copywriter voor de Nederlandse markt. Door het dak van vreugde ging ik, want Zalando is een grote naam en IK, Sascia Theuerzeit, mocht alle content gaan verzorgen die iedereen, elke dag ziet. Ik hoor het mijn beste vriendin nog zeggen “oh Sas, ik zie je naam niet staan bij de artikelen” – dat was het eerste scheurtje waarover ik niet had nagedacht. Maar hallo, ik werd hiervoor betaald – fantastisch, want het voelde niet als werk. Na een aantal maanden, merkte ik dat het werk te operationeel voor mij werd. Fantastische arbeidsvoorwaarden, hele open werksfeer, maar al mijn collega’s waren Nederlands (scheur numero dos) en van creatief schrijfwerk (numero tres) was geen sprake.

Iedere ochtend schreef ik voor mijn blog, toen Modesk.nl nog over mode ging. Daarnaast waagde ik mijn kans bij The Next Closet, een tweedehands designer platform in Amsterdam. Ik kreeg nog een freelance klus erbij en later kwam er nog wat langs op Facebook. Zo had ik een fulltime baan en 3 freelance klussen. Het was tijd voor een keuze en ik koos voor freelance!

LET’S DANCE

PUT ON YOUR RED SHOES AND DANCE THE BLUES

DAVID BOWIE – LET’S DANCE (1983)

In november van dat jaar kwam natuurlijk alle narigheid terug van het jaar daarvoor en ik kreeg er een enorme klap van. Enorm in de war, gooide ik de handdoek in de ring in Berlijn: ik ging terug naar Nederland. Wat deed ik mezelf aan daar in het buitenland waar niemand me snapte en ik nog bezig was met een leven opbouwen.

2016

Terug in Nederland, aan de sollicitéé (dat is Sascia-slang voor solliciteren) waar ik nog geen week op de bank in Brabant zat, waarna mijn hele wezen gilde dat ik een grote fout maakte door Berlijn op te geven. Dat heb ik dus ook niet gedaan – als je hart spreekt, heb je een taak – dus in februari begon ik aan een nieuwe baan in Berlijn. Net alsof er niks gebeurd was, ik niet mijn beslissing had teruggedraaid, overdag werken en ’s avonds al mijn spullen weer terug op hun plek zetten. Wat hysterisch, als ik het zo schrijf.

Na het overlijden van mijn vader was mijn leven een rollercoaster en voelde het meer als overleven. Omgaan met dat verdriet, en tussendoor je leven opbouwen. Teruggaan naar Nederland was het, dat zou vluchten geweest zijn en dat is nooit juist.

Goed, het jaar 2016 zat ik bij simplesurance op de Klantenservice, zo’n beetje alles te doen voor de Nederlandse markt. Niet mijn droombaan, maar het werd wel mijn tweede thuis met fijne collega’s. 2 ervan zijn nu mijn beste vrienden en simplesurance zal altijd speciaal blijven.

2017

In april verliet ik de toko voor een baan in content. Rond februari kropen de zenuwen weer in mijn lijf: ik zat er 1,5 jaar, er waren mogelijkheden besproken, maar niets werd concreet. Begrijpelijk, maar tijd om voor mezelf te kiezen en verder te gaan. Pijn in mijn hart, maar ik voelde dat het moest.

Die intuïtieve pijn bleek terecht, want in juli voelde ik me zo naar in mijn nieuwe werkomgeving, dat ik opstapte. Ik had ondertussen ook weer freelance klussen, dus het kon. Dit kabbelde voort tot oktober, toen ik bij expondo startte. Initieel voor Customer Care – dat was altijd mijn safe place waar ik weinig moeite voor hoefde te doen. Sinds de heftige gebeurtenis van november 2014, was ik gewoon echt mijn spark, mijn energie kwijt en was het niet meer mijn doel een glansrijke carrière in Berlijn te hebben. Ik vond het wel prima als ik gewoon ergens onder de pannen was, maar steeds weer beet het me in mijn kont. Ik plaatste mezelf in banen waarin ik vanaf dag 1 al geen toekomst zag.

Niet oké, maar mijn doelen waren veranderd.

Ik besefte me ook dat mijn doelen meer persoonlijk waren: Berlijn ervaren, een leven opbouwen, de taal vloeiend spreken en fijne vrienden om me heen hebben. Dat werk kwam later wel, maar dat later werd steeds later…

Het was binnen de vier muren van expondo, bij de koffiemachine, dat het me ineens daagde dat ik wellicht tot was aan iets anders. Een andere plek, andere stad. Het alleen al denken liet me schuldig voelen tegenover “mijn” Berlijn.

In november 2018 begon ik een Spaanse jongen te daten huidige vriend kennen en hadden we het er al over: onze beider internationale plannen. Ik kom uit Nederland, naar Berlijn vertrokken, hij komt uit Spanje, ook naar Berlijn vertrokken. Hij woonde er al 6 jaar, ik 4,5 jaar – de radar begon te draaien.

2018

Een internationale relatie, betekent bezoekjes aan beide thuisfronten, dus zo kwam ik ineens regelmatig in Spanje. Het was ongeveer het derde bezoek, toen we neerploften op een terras en ons hardop af vroegen, hoe het zou zijn om in Barcelona te wonen? Ja gut, geen idee? Wel altijd lekker weer, prachtige stad, zijn familie dichtbij, iets helemaal anders dan Berlijn, er zullen vast mogelijkheden zijn. Interessant wel.