BARCELONA

2019

Ik begon me opnieuw te oriënteren en wilde geen Customer Care-baan meer. Na jaren banen te hebben gehad, om maar een contract onder mijn kont te hebben, besloot ik: no more, ik gun mezelf meer. Dat bracht me half januari bij CPM International, waar ik eind januari begon als Talent Acquisition Specialist. Ik ging aan de slag als Duitstalige recruiter. YES, nieuwe branche, top!

Dit begon heel leuk, maar de werkplek was alles waar ik niet goed in functioneerde en na een aantal maanden, vroeg ik mezelf af wat ik mezelf aandeed. Ik zocht een andere baan, in dezelfde branche, met meer salaris, om bij CPM weg te kunnen gaan. Ja, fout, hartstikke fout.

Needless to say: nooit doen, nooit iets aanpakken uit onvrede voor je huidige situatie. Ik deed dat wel, en begon dus al slecht. Deze werkplek bleek qua arbeidsomstandigheden een heel stuk beter, veel socialere, fijne werkgever, maar het project waarvoor ik diende te recruiten, was helemaal ruk. Was mijn eigen schuld, had ik tijdens de sollicitatie maar moeten vragen wat voor projecten ze deden. In plaats van me helemaal in hun gevraagde functie voegen, me helemaal aanpassen en zeggen wat ze wilden horen. De twijfel was er al toen ik het contract kreeg: ineens betaalden ze minder en waren ze minder flexibel, het voelde niet goed. Maar ja, hé, ik wilde niet meer bij CPM en wilde toch een baan. Deze functie is niet eens mentionable, omdat ik er letterlijk 2 weken heb gezeten.

Ik begon middenin de zomervakantie en wij zaten nog met de afsluiting van ons appartement in Berlijn. Aan het einde van juli moesten we de woning opleveren en daar wilde ik natuurlijk bij zijn. Iedereen op kantoor had uiteraard zijn vakantie al doorgegeven en ik kwam er als laatste bij. Ik heb vakantie gevraagd; het antwoord was vanzelfsprekend: nee, en toen wist ik genoeg. Ik nam ontslag, het was niet mijn plek.

Eigen schuld, dikke bult – ik heb ervan geleerd.